درگوشه وکنارجهان دوستانی دارم که بعضا مرتکب تولیدات هنری می گردند . ازجمله ی این دوستان یکی دراصفهان ایران است که درکنارکارهای پیدا وپنهان هنری دیگر ازقبیل ساخت فلم مستند  گاهی به سرش زده مرتکب سرایش شعرهم میگردد . یکی ازاشعارش را برای ما فرستاده اند که با دوستان درمیان میگذارم .

خواب در ظلمت

 

دیشب زمینی سخت و بیابان تشنه را

چشمان سرخی غضبناک دیوی گشنه را

 

تختی که خفته در آن کودک یتیم

طعم لذیذ بالزده در خون تپیده را

 

ظلمت نمینگرد که دراین فصل دشت ها

باغ به گل شکفته  و رخسارخفته را

                                                 *

ریحانه ساخت جوهری ازسوخته های دل

بکشیده  خشم  پلنگی  درنده  را

 

گاهی میان ظلمت شب راه می رود

گاهی بدست خویش قلم می زند ستاره را

 

گاهی به دورگردن ببرسفید پیشانه

زلف سیاه بافته اودستان ناز دانه را

                                                *

مباد  صید شود باغ  و بستان او

که اشک دانه دهد ریشه ی درختش را

                                                

به باغ او که پر از میوه های رنگی بود

گذاشت در سبد مهر آبله ی دستش را

 

من در میان ظلمت شب خواب دیده ام

رقص ستاره ها به چشمان ریحانه را

 

محمدی عطاء 

25/2 /

۱۳۹۰