سه شنبه بیست و نهم بهمن 1387
عکس ها
چهارشنبه بیست و سوم بهمن 1387
|
این هم نقدی ازدوست عزیزم حیدربیگی برداستان های مجموعه داستان آشار حسين حيدربيگي | |
 |
سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387
پیرانه سر ی و یادی ازکودکی
کودکی وشادی هایش
زنی ۹۹ ساله درکمب شیدایی
این هم تورجان وشیرین گل که باهم تبادله شده اند وعروسی کرده اند .
دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387
توضیح :
آدم ها تشنه ی تعریف شد ن یا به عبارتی واضح تر تشنه ی تمجید شدن هستند وذاتا چنان به دنیا می آیند که دوست دارند همیشه مورد تمجید وتعریف قرار گیرند ومن نیزازآنجا که ازجمله ی آدمیان به حساب آمده ام ُ ازاین امرچندان بدم نمی آید که کسی ازمن تعریف کند خصوصا اگراین تعریفات به صورت کتبی باشد وبالاخص اگرازطرف یک آدم نام آشنا درعرصه ی فرهنگ وهنرباشد که آدم ازدیدن آن پردرمیاورد . به همین خاطر نسخه ی ازیک نوشته را که به تعریف وتشویق این حقیرمبادرت کرده اند ضمن تشکر وسپاس فراوان نشرمیکنم . حالا اینکه این تعریفات تا چی حد واقعی یا خیالی باشد وتا چه حد روی شخصیت من تاثیرگذاشته وباعث پرورش آن میشود بماند ُ . و زحمت این کاررا دوست عزیز واستاد گرامی ام علی پیام کشیده اند واین حقیررا به باد تمجید گرفته اند به شرح زیر :
انفجار مجموعه داستان آشار در شهر انتحار کابل
ü علی پیام
تاریخ نوشته: 20/11/1387 برابر با 7 فبروری 2009
آشار، نخستین مجموعه داستان مستقل داستان نویس ارجمند عبدالواحد رفیعی است. این مجموعه شامل 12 داستان به نامهای بازگشت سلیمان، آشار، مادر آل، راز آسیاب ما، نذر شاه مردان، غزنی والا، معلم صاحب، یک دانه مروارید، پنج تا ده روپیه، تیشه، برف باد و نیلوفر می باشد. این کتاب در 102 صفحه در قطع رقعی از سوی خانه ادبیات افغانستان به نشر رسیده است. در مشخصات این کتاب آمده است: آشار، عبدالواحد رفیعی، ویراستار: محمد حسین محمدی، طرح جلد: سید محسن حسینی، صفحه ارا: حسین سینا، ناشر: خانه ادبیات افغانستان، چاپ اول: پائیز 1387، کابل، شمارگان: 1000 نسخه.
و اما، عبدالواحد رفیعی از جزو آن دسته ادمهای است که نویسنده است و یا نویسندگی در خونش هست. بارها به خودش هم گفته ام و این بار هم می گویم که عبدالواحد رفیعی عزیز داستان نویسی در ذاتش هست. اگر باشند کسانی در مجموعه داستانی نویسی هم سن و سال رفیعی و یا نسل بزرگتر که به زور داستان می نویسند اما رفیعی ذاتا نویسنده است. از همان روزهای اول که داستانهای رفیعی را یا خوانده ام و یا از زبان خودش شنیده ام طعم شروعهای داستانش همیشه در ته کامم هست. و بعدش فضا و بعدش ملاحت داستانهای وی. همیشه همین این تکه یادم هست: "غور، غور غور، دیت، دیت، دیت...
غزنی واله، هله غزنی واله، سوار شین بدوین که موتر رفت." (داستان غزنی والا)
و اینکه یک روزی همین پارسال بود که عبدالواحد را در کابل دیدم، از هرات آمده بود، ولی خیلی اوقاتش تلخ بود. گفت که ویندوز کامیپوترش ناگهان خراب شده است و داستانهایش در باد فنا رفته است. به خاطرم آمد که شبی در شهر هرات در خانه اش آخرین داستانهایش را گوش کردم و لذت بردم و اکنون هم که این یادداشت را می نویسم، مزه داستانهایش در ته ذهنم هست. و باز هم همین امسال بود که یادداشتش را در یکی از سایتها خواندم که از وضعیت بد نشر و طبع در کشور گلایه داشت. و ذهنم می گشت که نشود وضعیت بد نشر و طبع مانع نشر مجموعه داستانی وی گردد، تا اینکه همین روزها (یک هفته قبل) آشار توسط قاصد نیک نفس به دستم رسید.
کتاب طبع و صحافت زیبا دارد. و اضافه کنم که من سخت طرفدار نشر و طبع در داخل کشور هستم. با دیدن کتاب آشار بوی چاپخانه کابل مشامم را معطر ساخت. این را هم علاوه کنم که رفیعی این روزها و این سالها علاوه بر نوشتن داستان، طنز نیز کار می کند، سفرنامه و گزارشهای خوب از مناطق غور و سیستان می نویسد و عکسهای خوب در وبلاگش نشر می کند. فقط مطلبی که به نظرم می رسد، استهلاک وقت و انرژی و فرصت وی است که ریخت و پاش نگردد. اگرچند تمامی تجربیات طنز و عکس و گزارش و سفرنامه داستانهایش را بال و پر خواهد داد و غنا خواهد بخشید. زیرا داستان تجربه زندگی است. هرکس تجربه اش کمتر، بال و پر داستانش کمتر. اما حق آن است که اگر فضای موجود کشورم طوری می بود که داستان نویس با نوک قلمش امرار معاش می کرد، حیات نویسندگی داستان نویسان کمی تضمین می شد. رفیعی حق دارد که فقط به داستان فکر نکد. من طعم زندگی در کشور و غریب بودن هنر داستان نویسی را بسیار چشیده ام، می دانم که ...
دعاگوی رفیعی عزیز هستم و آرزوی سلامتی اش را دارم. خصوصا دعا می کنم که در ماموریتهای حقوق بشری اش در ساحات نیمروز و فرا و غور و غورات جانش بی بلا باشد. باشد تا به زودیها منتظر کتاب بعدی این دوست نازنینم باشم.
شنبه دوازدهم بهمن 1387
برای چند روز خدا حافظ
سه شنبه هشتم بهمن 1387
سمینارآزادی بیان
سمینارآزادی بیان دردفترحقوق بشرهرات
این دوروز اخیردردفترحقوق بشرهرات سمیناری دایربود تحت عنوان " آزادی بیان " وبا استفاد ازاین فرصت هرکسی هرچیزی که داشت بیان داشتند . اینکه چه دست آوردی برای مردم ما وبرای حقوق بشرخواهد داشت من کاره ای نیستم که به آن بپردازم ، ولی دست آوردی که برای شخص من داشت بسی خوشحال کننده وشادی آفرین بود . دست آورد اول من این بود که بعد ازسالها زندگی درهرات ودرهمسایگی نویسنده توانا ومشهورکشور آقای استاد نظری آریانا ، بلاخره اورا ازنزدیک دیدم . وسبب این آشنایی هم استاد ناصررهیاب شدند که ازاین بابت بسیارسپساسگذارم . سالها بود که با نوشته های استاد نظری آریانا آشنا بودم ومیدانستم که ازداستان نویسان به نام کشورند و اصلا تصورنمیکردم درهرات باشد ، فکرمیکردم مثل خیلی ازفرهنگیان بزرگ وقلم بدستان معروف رخت سفربسته دردیار مهاجرت بسربرند وبا دیدن او درهرات کمی تعجب کردم . با آقای آریانا نشستیم وگب زدیم و یک ساعتی به قول معروف درد دل کردیم . آقای نظری آریانا ازمدت یک سال میشود که خانه نشین است واین فرصت را خیلی مبارک دانسته برای تنظیم کارهای نیمه کاره خود. علت خانه نشنینی ایشان هم حادثه ی تروری بوده است که وی با هشت زخم دربدن ازآن زنده برآمده است وازآن ببعد کاررا رها کرده درخانه به تحقیق ونوشتن مشغول است .
آقای گل احمد نظری آریانا
دست آورد دوم من آشنایی با فرهیخته گرامی است که خود یک کتاب خانه سیار است ولی درانزوای کامل مشغول به کاربزازی است . ایشان هم آقای معلم صاحب خودجو بود که ازآشنایی با ایشان بسیارخوشحالم . ایشان درخانه اش حدود سه هزار جلد کتاب دارد وبا همین کتاب ها شب را به صبح میکند . واگرازکتابی درزمینه عرفان وادب نام ببرید محال است که ایشان نخوانده باشد ونداشته باشد .
یکشنبه ششم بهمن 1387
قلوه ترش
قلور ترش
انسان ها دراصل خلقت به عنوان انسان هیچ تفاوتی ندارند ، دارای دوپا ودوگوش وسایرخصوصیات ظاهری یکسان میباشد که شاخصه موجودی به نام انسان یا آدم یا بشراست . اما همین انسان هرکدام ازدرون یا بیرون ازنظرفردی دارای ویژه گی هایی پنهان وآشکاری است که ویژه ومخصوص تک تک انسان ها است وبرمبنای این ویژگی ها مثلا احمد ازمحمود تفاوت پیدامیکنند . ودریک دایره ی یک تعدادی ازاین ویژه گی ها برای یک تعداد ازآدم ها مشترک است که معمولا روابط رابین آنها شکل میدهند . واجتماع برمبنای همین ویژه گی های مشترک باهم تعامل ایجاد میکنند . وازطرفی همین ویژه گی های خاص فرهنگ یا عنعنه وسنن آن جامعه را میسازد وازطرفی جامعه برمبنای همین سنن وفرهنگ هویت پیدا کرده شکل میگیرد وشناخته میشود .
اما دراین میان معدود ویژگی هایی است که برای یک جامعه تبدیل به شاخصه ی آن جامعه میشود وبه صورت برازنده گویای هویت واصالت مردم آن جامعه است . مثلا گفته میشود این رسمِ مردمِ فلان منطقه است ، فلان خصیصه رسم اهالی فلان ولایت است و....
این مقدمه را گفتم که بگویم مردم عزیز ولایت هرات باستان ، صرف نظرازلحجه خاص خود که ازویژه گی های بارز ومنحصربه فرد ودرعین حال متاسفانه درحال انقراض وتحریف است ، دارای یک تعداد شاخصه های دیگری هم است که کمترتوجه میشود .
هراتیان عزیز اگربخواهند برای یک تازه واردی دراین شهر، زوروسابقه اسلامی وهنری خودرا نشان دهند اول میبرند دم مسجد جامع هرات تا نشان دهند که مردم متدین هرات چگونه به ارزش های اسلامی ارج میگذاشته اند وتا چه حد مسلمان بوده اند . اگربخواهند سابقه هنری خودرا نشان دهند میبرند پا ی یکی از منارهای درحال ریزش وازبیخ تا سرمناررا به رخ تازه میکشند ، تا نشان دهند که مردم هرات تا چه مایه هنرمند وهنرآفرین بوده اند وتا چه علاقه مندی به منارداشته وچه گونه ازاین منارها استفاده میکرده است و...واگربخواهند سابقه فرهنگی خودرا درادب وعرفان نشان دهند میبرند سرقبرخواجه عبدالله انصاری ومولانا جامی و...... اما درکنار این ویژه گی های بارز وانکارناپذیرو ناب ، مردم هرات یک سری ویژه گی هایی دارند که دردرون خانه ها پنهان است وچون نشان دادن آن برای اهالی عزیزهرات خرج دارد کمترمسافروگردش گری ازوجود آن باخبرمیشوند وگاه بی خبرازدیارهرات میروند . ولی من به علت سماجت ودیرسفری دراین شهرگران بها یکی ازاین ویژه گی ها وشاخصه پنهان مردم هرات را کشف ولمس ومزمزه کردم وازلذت آن هنوز کیفم کوک است وآن چیزی به نام قلور ترش است .
خصوصا وقتی زمستان فرامیرسد خورد و کلان هرات به دهن اش قلورترش است وسرکوی وکوچه همدیگررا به قلوه ترشصلا میزنند. بعد ازسالها زندگی درهرات بلاخره یکی ازدوستان هراتی را گرفتم که : لالاجان ، این قلوه ترش چه است که این همه ازآن میگویید شما درهرشبانه سه بارآن را به گوش ما یادآوری میکنید وآب ازلب ودهانتان سرازیر میشود ؟ ؟ سنگ است ؟ چوب است ؟ خوردنی است ؟ پوشیدنی است ؟... دوست فرهیخته ام با دلسوزی پرسید تو هنوز قلورترش نخوردی ؟ گفتم نه . گفت آماده باش که یک جمعه شما را به قلور ترش مهمان میکنم . این انتظار دیری نپایید همین جمعه گذشته مهمان دوست وهمکارعزیزم آقای جویا درواقع مهمان قلوه ترش بودم . وازشما چه پنهان بی نهایت به مذاق وذائقه ام خوش آمد وبه قول معروف باب طبع من افتاد . با آنکه میزبان دور اندیش ما درکنارآن گوشت وپلو هم کرده بودند که مبادا من به ذائقه ام خوش نیاید وگرسنه بمانم ولی قابلی را خودشان خوردند ومن به قلوه ترش وگوشت لند سیرگشتم . اما قلورترش چه است ؟ این سوالی است که باید درقسمت نظرگاه شما جواب بگویید . هراتیان گرامی نقل ندهند تا ببینیم مردم دیگرساحات وطن چه نظری دارند .
چهارشنبه دوم بهمن 1387
اوباما ومشابه اون
این هم یک عکس ازاوباما وزن و فرزندش زمانی که بیکاربودند ودرشهرواشنگتن دنبال کارمیگشتند
این عکس را به این خاطر گذاشتم که این روزها روزهای اوبامااست . ولی جالب اینکه یک نفربه علت شباهت چهره به اوباما این روزها شانس به رویش رو کرده وبه شهرت ونعمت رسیده است . ا و کسی نیست جز «الهام آناس» شباهت را ببیند ؟ به نظرشما چرا اینطوری شده ؟
این هم همان مردی که شبیه به اوباما است وکت وشلوارشبیه به اوباما هم پوشیده .....
